<p>Polri Ngirimkeun Tilu Kasus Korupsi Badag ka Kejagung, Febrie Adriansyah Jadi Sorotan Panalungtikan</p>

Polri geus mutuskeun pikeun ngaleupaskeun berkas administrasi tilu perkara korupsi skala nasional ka Kejaksaan Agung sacara bertahap. Tiluan kasus éta ngawengku dugaan korupsi dina pangadaan batu bara pikeun PLTU, kasus Asabri jeung Jiwasraya periode 2020‑2025, sarta tindak pidana pencucian duit patali jeung lunasna hutang PT CBS ka PT KNI.

Kabag Ops Korps Pemberantasan Tindak Pidana Korupsi (Kortastipidkor) Polri, Kombes Pol. Ahmad Yusuf Afandi, nerangkeun yén sanajan berkasna nu dipasrahkeun, prosés pangalihan tersangka ogé dilakukeun sacara bertahap sangkan administrasi jeung persiapan tim penyidik lengkep. “Bertahap, nya. Tangtu penyidik kudu nyiapkeun sagala hal, kaasup administrasina,” ceuk anjeunna dina konferensi pers di Jakarta, Minggu kamari.

Kepala Kortastipidkor, Irjen Pol. Totok Suharyanto, negeskeun yén pangalihan ieu hasil tina kasapukan antara Polri jeung Kejagung minangka wujud sinergi dina penegakan hukum. Anjeunna nambahkeun yén salila penyidikan, timna geus nginterogasi 15 saksi, dua ahli, sarta ngalaksanakeun 13 panggeledahan di wewengkon Jakarta, Sentul, jeung Kabupaten Bogor, Jawa Barat. Salian ti éta, geus disusun gelar perkara jeung ditetepkeun dua tersangka: mantan Jaksa Agung Muda Tindak Pidana Khusus Febrie Adriansyah jeung pangusaha Don Ritto (DR).

Plt. Jampidsus Rudi Margono ti Kejaksaan Agung ngonfirmasi yén berkasna geus ditampi sarta nyatakeun yén léngkah ieu ngagambarkeun komitmen duanana lembaga pikeun ngagancangkeun jeung ningkatkeun efektivitas penanganan kasus korupsi.

Analisis Pakar

Sanajan sering dipidangkeun salaku prosedur administratif wungkul, pangalihan bertahap ieu sabenerna nuduhkeun kurangna koordinasi antarlembaga nu geus lila jadi rahasia publik dina penegakan hukum di Indonesia. Sanajan disebut “sinergi”, kanyataanana masih aya kabur dina nangtukeun tanggung jawab: naha Polri masih boga wewenang pikeun neruskeun penyelidikan sanggeus berkas dipasrahkeun, atawa Kejaksaan geus ngawasaan sakabéh prosés saterusna? Kabur ieu bisa nyiptakeun celah nu dipaké ku pihak nu aub pikeun ngahalangan atawa ngamanipulasi jalur hukum.

Ti sudut pandang investigasi, fakta yén tim penyidik geus nginterogasi 15 saksi jeung dua ahli sarta ngalaksanakeun 13 panggeledahan nunjukkeun niat anu cukup serius. Tapi, jumlah saksi anu kawates pikeun kasus skala gedé nu ngalibatkeun proyék infrastruktur énergi jeung lembaga kauangan badag nimbulkeun patarosan ngeunaan jerona panalungtikan. Naha aya saksi konci nu masih teu kahontal alatan alesan politik atawa teu daék nyarita? Salian ti éta, ngan dua tersangka—Febrie Adriansyah jeung Don Ritto—ngabuktikeun yén jaringan korupsi nu leuwih lega, nu ngawengku pejabat eksekutif, pangembang proyék, jeung pihak katilu dina ranté pasokan batu bara, masih bisa jadi teu katarik ku penyidikan.

Kritik séjén nu penting nyaéta telatna prosés pangalihan tersangka. Sanajan dilakukeun sacara bertahap, jarak waktu antara réngséna penyidikan awal jeung pasrah ka Kejaksaan bisa méré kasempetan ka tersangka pikeun nyumputkeun bukti, mindahkeun aset, atawa malah ngawangun kolusi jeung pejabat nu masih nyekel jabatan. Dina konteks korupsi tingkat luhur, kecepatan jeung transparansi jadi konci pikeun nyegah pelanggaran prosedur hukum nu sistematis.

Ahirna, léngkah Polri pikeun nyerahkeun kasus ka Kejagung kudu dibarengan ku mékanisme pangawasan babarengan nu kuat, saperti ngadegkeun tim gabungan penyidik‑jaksa nu permanén, sarta nerapkeun standar operasional prosedur (SOP) nu jelas ngeunaan handover berkas jeung tersangka. Tanpa reformasi institusional nu jero, résiko yén kasus saperti ieu bakal terulang deui kalayan hasil nu teu nyugemakeun tetep luhur, sarta kapercayaan publik kana sistem penegakan hukum bakal terus ngaleungit.