Dekranas ka-46 di Makassar: Naha Ieu Janji Gedé Pikeun Ngangkat Karajinan Nusantara atawa Ngan Panggung Politik wungkul?

Makassar, 12 Juli 2026 – Menteri Dalam Negeri (Mendagri) Muhammad Tito Karnavian nyebutkeun yén perayaan HUT ka‑46 Déwan Kerajinan Nasional (Dekranas) di Sulawesi Kidul téh “mawa mangpaat pikeun pamaréntah daérah” sabab sanggup ngagerakkeun ékonomi lokal. Pernyataan éta katingal optimis, tapi di balik kecap‑kecapna aya patarosan penting: naha acara ieu bener‑bener ngahirupkeun deui poténsi karajinan Indonesia atawa ngan saukur jadi panggung politik pikeun para pejabat luhur?

Dina surat pernyataan nu ditampi ku ANTARA, Tito nekenkeun yén Dekranas “ngahirupkeun deui poténsi karajinan Indonesia nu kudu dijaga jeung dimekarkeun”. Anjeunna ogé ngarepkeun produk karajinan bisa nembus pasar global, ngamangpaatkeun rupa‑rupa budaya minangka kaunggulan kompetitif. Sanajan kitu, teu aya data konkrit nu dibarengan pikeun ngukur dampak ékonomi nu dijangjikeun.

Acara panutup dirayakeun ku nempatkeun alat musik jalappa sacara barengan ku sababaraha pejabat, kaasup Menteri Dalam Negeri, Gubernur Sulawesi Kidul Andi Sudirman Sulaiman, jeung Ketua Dekranasda Sulsel Naoemi Octarina. Upacara simbolis ieu nimbulkeun patarosan ngeunaan alokasi anggaran: naha dana publik nu dipaké pikeun upacara sapertos kieu saimbang jeung mangpaat ékonomi nu dijangjikeun?

Ketua Panitia HUT ka‑46, Sukarniaty Kondolele, ngaku yén acara éta teu ngan saukur nembongkeun kabeungharan budaya daérah, tapi ogé muka pasar pikeun produk karajinan Indonesia. Kalayan téma “Cipta Kriya Berkelanjutan, Perajin Mendunia”, pameran nampilkeun 203 stan ti Dekranasda propinsi, kabupaten, jeung kota. Nurutkeun panitia, kagiatan ieu ngagerakkeun séktor hotél, transportasi, kuliner, objék wisata, jeung penjualan suvenir.

Sanajan kitu, data resmi ngeunaan kanaékan omzet, nyiptakeun lapangan pagawean, atawa ékspor karajinan sanggeus acara can dipedalkeun. Samentara éta, laporan kauangan némbongkeun total transaksi acara kira‑kira Rp4 miliar, nu nimbulkeun patarosan ngeunaan transparansi pamakéan dana jeung sabaraha jauh mangpaatna karasa ku perajin leutik nu jadi tulang tonggong industri karajinan.

Sanggeus panutup, Menteri jeung rombongan ngadatangan stan pameran, ngobrol jeung perajin, sarta nyaksian rupa‑rupa karya budaya. Kunjungan ieu katingal leuwih simbolis tibatan usaha konkrit pikeun ngungkulan tantangan struktural nu dihadapi perajin, saperti aksés pasar, pembiayaan, jeung standar kualitas internasional.

Analisis Pakar

Sakumaha wartawan investigasi, kuring ningali yén Dekranas ka‑46 di Makassar leuwih mangrupa “showcase” politik tibatan transformasi industri. Pamaréntah pusat jeung daerah memang hayang némbongkeun dukungan ka séktor kreatif, tapi tanpa kebijakan nu terukur, dukungan éta résiko jadi citra wungkul. Katerlibatan tinggi pejabat dina nempatkeun alat musik, sarta gedéna anggaran acara, nimbulkeun keraguan ngeunaan prioritas alokasi dana publik.

Karajinan Indonesia memang boga poténsi gedé pikeun bersaing di pasar global, utamana ku kaunikan budaya nu teu dipiboga ku pesaing. Tapi, realitas di lapangan némbongkeun yén perajin leutik masih kénéh kabeungkeut dina ranté nilai nu teu nguntungkeun, kalayan margin kauntungan ipis jeung aksés pasar nu terbatas. Tanpa mékanisme pendampingan nu kuat—saperti program pembiayaan mikro, palatihan standar internasional, jeung platform e‑commerce nu terintegrasi—poténsi éta bakal tetep kapendem.

Saterusna, transparansi pamakéan dana acara jadi isu krusial. Anggaran Rp4 miliar pikeun hiji perayaan kudu bisa dipertanggungjawabkeun ngaliwatan laporan kauangan nu terbuka, sarta dampak ékonomi nu terukur. Pamaréntah kudu nyayagikeun data rinci ngeunaan kanaékan penjualan, nyiptakeun lapangan pagawean, jeung kontribusi kana PDB daérah sanggeus acara. Tanpa data éta, klaim “ngagerakkeun ékonomi daerah” tetep aya dina ranah retorika.

Ka hareup, kuring yakin yén kasuksésan Dekranas teu bisa diukur tina kamewahan upacara, tapi tina kebijakan berkelanjutan nu nyambungkeun perajin jeung pasar global sacara langsung. Pamaréntah kudu ngajalankeun program inkubator karajinan, memfasilitasi sertifikasi produk, sarta nguatkeun jaringan distribusi ngaliwatan gawé bareng jeung platform digital internasional. Ku léngkah‑léngkah konkrit ieu, poténsi karajinan Indonesia bisa bener‑bener “menjadi dunia” jeung teu ngan saukur slogan politik.