Palestina Gancang Ngahontal UNESCO: Usaha Ngalawan “Pencurian” Warisan Budaya di Tepi Kulon nu Beuki Parah

RAMALLAH, duniavernacular – Dina léngkah anu dianggap minangka bentuk perlawanan diplomatik panggagahna, Palestina sacara resmi ngusulkeun inisiatif pikeun ngajaga situs arkéologis di Tepi Barat ngaliwatan Organisasi Pendidikan, Élmu, jeung Kabudayaan Perserikatan Bangsa-Bangsa (UNESCO). Léngkah ieu lain wungkul formalitas diplomatik, tapi mangrupa seruan simbolik ngalawan naon anu disebut ku Palestina salaku kebijakan sistematis Israél nu ngarebut warisan budaya Palestina.

Duta Besar Adel Attieh, delegasi tetep Palestina pikeun UNESCO, negeskeun yén inisiatif ieu asalna tina rasa prihatin anu jero kana palanggaran nu dilakukeun Israél kana situs-situs sajarah Palestina. “Urang moal cicing bari ningali warisan karuhun urang dirusak jeung diaku ku pihak séjén,” ceuk Attieh dina wawancara jeung Voice of Palestine, Sabtu (11/7).

Fokus utama inisiatif ieu nyaéta Masjid Ibrahimi di Hebron, hiji Situs Warisan Dunya UNESCO nu geus lila jadi simbol persimpangan antara klaim sajarah, agama, jeung politik. Attieh nandeskeun yén hukum internasional sacara jelas ngalarang Israél ngarobah struktur atawa lingkungan situs éta. “Aya konvénsi nu jelas. Aya resolusi UNESCO nu kudu dihormat. Tapi Israél siga hirup di dunya séjén,” ceuk Attieh.

Akrobat Sajarah atawa Kabijakan Sistematis?

Sacara laporan ti Organisasi Pembebasan Palestina (PLO), kontrol Israél kana situs-situs arkéologis Palestina lain kajadian sacara teu kahaja, tapi mangrupa bagian tina strategi gedé pikeun ngalegaan permukiman jeung nyita lahan. Bukti panganyarna nyaéta lolosna rancangan undang‑undang (RUU) Knesset dina pertengahan Méi nu ngadegkeun Otoritas Warisan di Tepi Barat—léngkah nu dipandang ku PLO minangka usaha légal pikeun nyahut maling warisan budaya.

Data ti Kamentrian Pariwisata jeung Kabudayaan Palestina némbongkeun sabaraha gedéna ancaman ieu: kira‑kira 7.000 situs arkéologis sumebar di Tepi Barat, jeung 60 % di antarana aya di Area C nu pinuh dikawasa ku Israél dumasar Perjangjian Oslo 1993. “Hartina rébuan situs warisan aya dina leungeun penjajah. Tanpa perlindungan hukum internasional nu tegas, situs-situs ieu bisa leungit salawasna,” saur sumber ti Kamentrian.

Diplomasi vs Realitas di Lapangan

Inisiatif di UNESCO ieu tangtu narik pujian ti rupa‑rupa pihak, tapi patarosan utama nyaéta: sabaraha épéktif resolusi internasional dina ngajaga warisan budaya lamun kakuatan gedé kawas Amérika Serikat mindeng ngagunakeun hak veto pikeun ngahalangan sagala léngkah nu ngarugikeun Israél?

Salila ieu, UNESCO memang geus ngakuan sababaraha situs Palestina minangka Warisan Dunya, kaasup Kota Lami Hebron jeung Masjid Ibrahimi. Tapi pangakuan dina kertas teu otomatis ngeureunkeun kagiatan ilegal di lapangan. Pemukim Israél terus ngalakukeun ekskavasi, restorasi sorangan, malah ngarobah ngaran situs pikeun nguatkeun klaim sajarah maranéhna.

Opini Jero: Naha Inisiatif Ieu Bisa Jadi Pedang Bermata Dua

Sakumaha wartawan senior nu geus ngulik dinamika konflik Israél‑Palestina leuwih ti dua dekade, kuring ningali inisiatif ieu tina dua sudut pandang nu silih bentrok.

Heula, ieu léngkah strategis nu telat. Palestina sabenerna kudu ngamangpaatkeun unggal mékanisme internasional pikeun ngabela hak‑na. UNESCO lain wungkul forum diskusi—ieu lembaga nu boga otoritas moral pikeun netepkeun standar pelestarian warisan dunya. Ku mawa kasus ieu ka arena internasional, Palestina sahenteuna geus nempatkeun Israél dina posisi nu teu nyaman. Unggal kali isu warisan budaya diangkat, dunya dipaksa ngaku yén pendudukan Israél lain ngan masalah politik, tapi ogé ancaman kana kamanusiaan jeung sajarah.

Kadua, jeung ieu nu kudu diwaspadai, inisiatif ieu bisa jadi bumerang lamun teu diatur kalayan wijaksana. Israél boga lobi nu kacida kuatna di nagara‑nagri Kulon. Maranéhna bakal gancang ngabalikkeun narasi, ngaku yén Palestina “ngapolitikkeun” warisan budaya pikeun tujuan propaganda. Leuwih ti éta, ngadegkeun Otoritas Warisan ku Knesset mangrupa taktik pinter Tel Aviv—nyieun fakta anyar di lapangan nu leuwih konkrit tibatan resolusi UNESCO nu biasana normatif.

Katilu, aya dimensi nu mindeng dipopohokeun dina perdebatan ieu: komersialisasi warisan budaya. Situs-situs arkéologis di Tepi Barat, lamun dimekarkeun sacara bener, bisa jadi sumber panghasilan ekonomi nu signifikan pikeun Palestina. Pariwisata warisan bisa jadi industri bernilai milyaran dolar. Ku ngadalikeun situs-situs ieu, Israél teu ngan nyokot sajarah, tapi ogé nyabut masa depan ékonomi Palestina. Ieu mangrupa kolonialisme dina bentuk paling modern—ngawasaan sumber daya lain ku sekop arkéolog jeung klaim sajarah.

Kapapat, jeung ieu pangpentingna: kumaha masa depan? Perjangjian Oslo 1993 nu nyiptakeun Area C téh hiji kasalahan strategis nu masih ngaganggu Palestina nepi ka ayeuna. Ku masrahkeun kontrol pinuh kana 60 % wilayah Tepi Barat ka Israél, Oslo sacara teu langsung méré Israél aksés kana rébuan situs arkéologis. Ieu mangrupa pangorbanan gedé nu teu kungsi meunang perhatian cukup. Mungkin geus waktuna Palestina ngarevaluasi deui strategi diplomasi internasionalna—henteu ngan néangan pangakuan, tapi ogé nuntut akuntabilitas nyata.

Kacindekan kuring, inisiatif di UNESCO ieu penting, tapi can cukup. Diperlukeun tekanan nu leuwih gedé, kaasup kamungkinan mawa kasus ieu ka Mahkamah Kriminal Internasional (ICC) kalayan tuduhan ngancurkeun warisan budaya salaku crimes against humanity. Israél meureun kuat sacara militer jeung diplomatik, tapi maranéhna teu bisa ngaleungitkeun fakta sajarah. Jeung fakta éta kudu terus diangkat nepi ka dunya teu bisa deui ngalieuk.