Menteri UMKM Ngandharake Penghasilan Ojek Online Tetap Stabil: Apa Beneran utawa Mung Janji Politik?

Jakarta, 12 Juli 2026 – Menteri Usaha Mikro, Kecil, lan Menengah (UMKM), Maman Abdurrahman, mbalèkaké pengumuman yèn aturan anyar babagan pembagian komisi 92‑8 persen antara driver ojek online (ojol) lan platform ora nyebabaké penurunan pendapatan para pengemudi. Pernyataan iki muncul sawisé pamrentah ngleksanani Perpres No. 27 Tahun 2026 sing mewajibaké aplikasi Gojek lan Grab mung njupuk 8 persen saka tarif, supaya driver tetep nampa paling ora 92 persen saka total biaya perjalanan.

"Aku wis nliti masalah komisi 92 persen iki, nanging durung ana bukti yèn penghasilan driver mudhun," ujare Maman nalika konferensi pers ing Jakarta dina Minggu (12/07/2026). Menteri nambahaké yèn dhèwèké wis ngubungi 19 komunitas lan asosiasi ojol saka sak ndonya Indonesia, lan mayoritasé ngandhakake rasa puas karo kebijakan sing digagas Presiden Prabowo.

Senajan mangkono, Maman ngakoni yèn ana sawetara driver sing nglaporaké penurunan pendapatan ing minggu pungkasan. Miturut panemune, faktor utama dudu owah‑owahan komisi, nanging libur sekolah lan perguruan tinggi sing nyuda permintaan layanan.

"Sawetara driver ngucap alhamdulillah, nanging ana uga sing ngalami penurunan. Iki luwih gegayutan karo libur sekolah lan kuliah, dudu kebijakan komisi," terangé.

Saliyane, Reza, wakil mitra driver ojol, nyatakake yèn manfaat kebijakan 8 persen wis dirasakaké sacara nyata. "Kita ngapresiasi kepedulian pemerintah amarga pendapatan kita mundhak," ujare, sekaligus negesaké pentingé pengawasan bareng liwat forum‑forum diskusi ing tembe.

Reza uga nuntut supaya status UMKM sing saiki dipasangaké ing ojol diparingi program konkret—kaya stimulus, pemberdayaan, utawa percepatan akses menyang program pemerintah—lan kejelasan partisipasi driver ing skema kuwi.

Kanthi aturan iki, driver ojol dijamin nampa paling ora 92 persen saka nilai perjalanan, selaras karo Perpres No. 27/2026 babagan Perlindungan Pekerja Transportasi Online. Nanging, pitakon kritis tetep ngadeg: apa kebijakan iki cukup kanggo nyetarake kekuwatan antara platform gedhé lan pekerja lepas sing rentan?

Analisis Pakar

Minangka wartawan investigasi, aku ndeleng yèn pernyataan Menteri UMKM iki isih kebak optimisme lan kurang didhukung data kuantitatif sing transparan. Klaim yèn penghasilan driver ora turun sawisé owah‑owahan komisi kudu dibuktèkaké liwat survei sing metodologine cetha, kalebu sampel sing representatif lan periode pengamatan sing cukup. Tanpa iki, pernyataan kasebut bisa dadi propaganda politik sing nutupi masalah struktural.

Luwih adoh, kebijakan 8 persen iki katon kaya solusi jangka pendek sing ora nyentuh akar persoalan: ketergantungan driver marang platform digital sing ngatur tarif, algoritma penugasan, lan akses data pasar. Nalika pamrentah ngatur persentase komisi, durung ana regulasi babagan cara netepaké tarif dasar, sing nganti saiki dadi sumber ketidakpastian pendapatan driver. Upaya ngoptimalaké potensi B50 ing transportasi massal bisa dadi contoh kebijakan sing luwih komprehensif.

Salajengipun, penekanan marang libur sekolah minangka penyebab penurunan pendapatan ngalihkan perhatian saka dinamika pasar sing luwih amba, kalebu persaingan antar platform, fluktuasi rega bahan bakar, lan regulasi daerah sing béda‑béda. Yèn kebijakan iki pancen efektif, pamrentah kudune nyedhiyakake data real‑time sing bisa diverifikasi publik, contoné liwat portal transparansi sing nampilaké rata‑rata pendapatan driver saben wilayah.

Ing mangsa ngarep, aku ndeleng loro skenario utama: pertama, yèn pamrentah ora nglengkapi kebijakan komisi karo regulasi tarif sing adil, driver bakal ngalami penurunan pendapatan maneh nalika permintaan mundhak sawise liburan. Kapindho, tekanan saka publik lan serikat pekerja bisa meksa platform kanggo mbukak luwih akèh ruang negosiasi langsung karo driver, kalebu skema insentif adhedhasar kinerja sing transparan. Ing konteks iki, status ojol minangka UMKM kudu diiringi karo dukungan kebijakan fiskal—kaya subsidi bahan bakar utawa akses kredit mikro—supaya ora mung dadi label, nanging dadi pondasi ekonomi sing lestari kanggo jutaan pekerja informal ing Indonesia.