<h2>Ujian Kuat PBB: Telu Calon Sekjen, Guterres Bakal Diganti, Nanging Sapa Sing Pantes Nglakoni Pimpinan PBB Sing Lagi Kacau?</h2>

Dewan Keamanan PBB (DK PBB) anyar wae rampung nglaksanani rangkaian dialog informal karo telu calon Sekretaris Jenderal (Sekjen) PBB—Macky Sall, Rafael Grossi, lan Carolyn Rodrigues‑Birkett—ing proses seleksi sing kebak awan krisis global sing saya tambah parah. Nanging aja kélangan, iki ora mung upacara diplomatik sing formal, nanging uji ketahanan politik, integritas, lan visi strategis saka calon pimpinan donya sing bakal nguwasani organisasi multilateral paling gedhe—nanging uga paling rapuh—ing abad iki.

Saka Washington DC, Presiden DK PBB ing wulan Juli 2026, Zenon Ngay Mukongo (Perwakilan Tetap Republik Demokratik Kongo), ngaku yen dialogé “konstruktif” lan “transparan”. Nanging sapa sing isih percoyo karo tembung transparansi nalika isi rembugan tetep dikunci rapet? Mukongo nyritakake yen para kandidat ngandharake visi, mangsuli pitakonan babagan tantangan global, lan nerangake pendekatané—nanging tanpa rincian sing cetha. Iki taktik klasik: nampilake proses demokratis nanging ndhelikake substansi. Saben anggota DK PBB dianggep ngirim “siji utawa loro pitakon klarifikasi”, nanging ora ana siji wae pitakon sing dipublikasikaké, ora ana jawaban sing diverifikasi dening publik. Kepiye masyarakat sipil, wartawan independen, utawa malah negara‑negara anggota PBB sing ora kalebu DK PBB bisa ngevaluasi kualitas calon yen proses seleksine lumaku ing peteng?

Luwih nggegirisi, telu kandidat iki ngwakili telung blok geopolitik sing béda banget: Sall (diklaim diusulaké déning Republik Burundi—cathetan penting: Burundi dudu negara sing tradisionalé ngusulaké calon Sekjen PBB, dadi munculé nuduhaké pergeseran aliansi Afrika Barat), Grossi (Argentina, nglambangaké Amerika Latin sing lagi ngupayakake mbalèkaké pengaruhé sawisé krisis utang lan krisis kapercayan marang lembaga multilateral), lan Rodrigues‑Birkett (Guyana, negara cilik Karibia sing saiki lagi nglawan klaim wilayah karo Venezuela—simbol ketegangan regional sing kudu diparingi perhatian). Apa iki upaya DK PBB kanggo nyelarasaké kekuwatan regional, utawa mung respons marang tekanan saka kelompok negara Global South sing ngupaya representasi sing luwih adil?

Élinga menawa proses seleksi iki lumaku ing tengah ancaman nyata marang tatanan multilateral—perang sing terus ngrembaka ing Ukraina lan Gaza, retorika imperialis AS lan Tiongkok sing saya tajam, krisis iklim sing tambah parah, lan disintegrasi kredibilitas lembaga global kaya IAEA lan WTO. Ing konteks iki, calon Sekjen PBB ora mung dadi administrator birokrasi; dheweke kudu dadi diplomat sekaligus ahli strategi, pemimpin moral lan negosiator taktis, lan—sing paling angel—penjaga netralitas ing tengah perang ideologi sing terus mecah‑belah donya.

Ing pungkasan, siji calon liyane, Maria Fernanda Espinosa Garces, dijadwalaké tampil ing 27 Juli. Espinosa, mantan Menteri Luar Negeri Ékuador lan mantan Presiden Majelis Umum PBB (2018–2019), dikenal minangka tokoh sing vokal babagan dekolonisasi, keadilan iklim, lan reformasi PBB. Nanging kehadirannya uga ngetokaké pitakon: apa Ékuador—sing saiki ngadhepi krisis keamanan internal amarga kekerasan narkoba lan kelaparan—pantes ngusulaké calon sing bakal mimpin organisasi global? Utawa iki bagéan saka strategi gedhé: ngangkat Espinosa minangka simbol perlawanan marang dominasi Barat ing institusi PBB?

Opini Mendalam: Ngapa Proses Seleksi Sekjen PBB Saiki Luwih Bahaya Tinimbang Pemilu Nasional

Kula, minangka wartawan investigasi sing wis ngliput PBB luwih saka rong dasawarsa, nyatakaké kanthi tegas: proses seleksi Sekretaris Jenderal PBB saiki wis malih dadi arena pertarungan geopolitik sing terselubung—lan iki mbebayani. Amarga ing sistem saiki, DK PBB—utamane limang anggota tetap (P5)—nguwasani rekomendasi, déné Majelis Umum mung dadi “pemberi suara formal”. Iki warisan saka tatanan pasca‑Perang Dunia II sing saiki wis ketinggalan, nanging tetep dipertahankan demi kepentingan para penguasa lawas. Asilé? Calon Sekjen sing lolos ora sing paling kompeten, nanging sing paling bisa dinetralkan déning P5—utawa malah sing paling bisa dimanipulasi déning kepentingan nasionalé.

Conto nyata: Rafael Grossi, sing saiki mimpin IAEA, iku tokoh sing raket karo AS ing isu Iran lan Korea Utara. Apa iki kualifikasi profesional, utawa malah tandha yèn dhèwèké bakal dadi eksekutor kebijakan luar negeri Washington ing struktur PBB? Sementara Macky Sall—mantan Presiden Senegal—duwé rekam jejak sing ambigu: ing siji sisih, dikenal minangka reformator ekonomi; ing sisih liyané, pamrentahé diwarnai tuduhan pelanggaran HAM marang oposisi lan watesan kebebasan pers. DK PBB ora ngetokaké pitakon iki kanthi tegas—amarga pitakonan mau dianggep “kakehan sensitif” utawa “ora relevan karo mandat PBB”. Padahal, ora ana organisasi sing luwih rawan krisis legitimasi tinimbang PBB nalika pimpiné asalé saka negara sing lagi ngalami kemunduran demokrasi.

Luwih jero maneh, kita kudu ngakoni yèn PBB saiki ngalami krisis identitas: apa iku lembaga netral sing nglambangaké kepentingan bebarengan umat manungsa, utawa mung forum perundingan sing dikontrol déning kekuwatan gedhé? Proses seleksi sing tertutup, ora akuntabel, lan ora partisipatif—kaya sing saiki kita deleng—mung nguwatké narasi yèn PBB ora maneh makili rakyat, nanging mung para diplomat lan elit politik. Yen Majelis Umum mung diwenehi wektu 2–3 minggu kanggo milih sawisé DK PBB ngumumaké rekomendasi (kaya sing dijanjèkaké Mukongo), iki dudu demokrasi—iki simulasi demokrasi. Iki cara alus kanggo ngindari pitakon kritis saka 193 negara anggota, utamane saka Afrika, Asia, lan Amerika Latin sing suwé nuntut reformasi struktural PBB.

Mula saka kuwi, kula narik garis tegas: calon Sekjen PBB sabanjuré kudu ora mung ahli kebijakan, nanging uga reformator sistemik. Dheweke kudu wani nantang struktur kekuwatan P5, mbukak akses proses seleksi, lan mbangun mekanisme transparansi sing tenan melu masyarakat sipil, akademisi, lan korban krisis global. Tanpa keberanian kuwi, PBB bakal terus dadi piranti legitimasi kanggo kekerasan, ketidakadilan, lan ketidaksetaraan—dudu solusi. Lan yèn DK PBB tetep nglestarèkaké proses tertutup iki, aku yakin yèn ing 2030 kita bakal nyekseni munduré negara‑negara Global South saka PBB, ora amarga ora peduli, nanging amarga ora manèh percoyo yèn organisasi iki isa diowahi saka njero. Wektu terus mlaku, lan PBB saiki lagi kelangan kesempatan pungkasan kanggo mbuktèkaké yèn multilateralitas isih bisa mlaku adil, ora mung adhedhasar kekuwatan.