Inovasi atawa Ngan Janji? Fakultas Ilmu Kelautan jeung Perikanan Unhas Ngabagi Cara Pangayaan Bibit Rumput Laut di Bulukumba

Makassar – Fakultas Ilmu Kelautan jeung Perikanan (FIKP) Universitas Hasanuddin (Unhas) deui ngasupkeun jejakna ka basisir Bulukumba, Sulawesi Kidul, ngaliwatan program bimbingan nu nempatkeun pembenahan bibit rumput laut jadi prioritas. Inisiatif ieu dijangjikeun bakal ngahasilkeun bibit unggul nu leuwih tahan kana panyakit sarta nganteurkeun panén kalayan kualitas nu konsisten.

Dosen Program Studi Budidaya Perairan, Dr. Badraeni, M.P., nyatakeun yén cara tradisional nu masih ngandelkeun sésa panén baheula minangka bibit anyar téh jadi sabab utama turunna mutu rumput laut. “Urang fokus kana téknik pembenahan nu teu ngagunakeun daur ulang bibit,” ceuk Badraeni dina konferénsi pers di Makassar, Senén (12 Juli 2026). “Métode ieu geus diuji coba di Kabupatén Takalar jeung kabuktian ningkatkeun kualitas sacara signifikan.”

Métode nu dipopulerkeun di Takalar ngalibatkeun perlakuan nutrisi nu diukur sacara tepat kana bibit saméméh ditanam. Prosés ieu tujuanana supaya sél bibit nyerep unsur hara sacara optimal, sahingga nalika dileupaskeun ka laut, bibit siap tumbuh gancang, padet, jeung mibanda nilai ékonomi nu luhur. Badraeni nekenkeun yén ngalarapkeun standar ieu di Bulukumba lain ngan pilihan, tapi geus jadi kawajiban pikeun ngajaga produktivitas para nelayan satempat.

Salian rumput laut, Badraeni ogé nyorot poténsi komoditas alternatif, nyaéta selada laut (Ulva). Sanajan can jadi fokus utama, Ulva diproyeksikeun jadi “komoditas masa depan” alatan siklus panénna nu pondok jeung paménta industri nu beuki ngaronjat, hususna dina produksi pakan lauk jeung bahan baku kosmetik.

Analisis Pakar

Sakumaha jurnalis investigasi, abdi ningali dua sisi tina program ieu. Di hiji sisi, usaha akademik pikeun ngenalkeun téknologi pembenahan bibit memang ngajangjikeun kanaékan produktivitas jeung daya saing nelayan Bulukumba. Tapi, aya patarosan dasar nu can dijawab: naha bimbingan ieu dibarengan ku transfer élmu nu lestari atawa ngan saukur intervensi samentara? Tanpa mékanisme monitoring jangka panjang, résiko balik deui kana praktek lami tetep tinggi, utamana lamun dukungan finansial jeung logistik teu cukup.

Leuwih jauh, kawijakan pamaréntah daerah ngeunaan pangelolaan wewengkon basisir masih lemah. Pamakean bibit unggul nu merlukeun nutrisi husus nuntut aksés kana pupuk organik atawa biofertilizer nu can sumebar sacara merata di daérah désa. Lamun teu aya kawijakan subsidi atawa insentif, nelayan leutik bakal kapaksa ngandelkeun bibit konvensional nu leuwih mirah tapi kurang produktif, ngalegaan jurang antara patani laut modern jeung tradisional.

Sajaba ti poténsi ékonomi, urang kudu nalungtik dampak ékologis tina ngenalkeun bibit nu diperkaya sacara intensif. Pembenahan nutrisi bisa ngarobah dinamika ékosistem mikroalga, kamungkinan ngabalukarkeun pertumbuhan alga ngabahayakeun atawa ngaganggu ranté dahareun lokal. Panalungtikan salajengna nu ngalibatkeun ahli ékologi maritim diperlukeun saméméh skala produksi dimekarkeun.

Ahirna, peran universitas salaku agén parobahan kudu leuwih transparan. Publikasi hasil uji coba di Takalar kuduna dibarengan ku data kuantitatif nu bisa diaksés ku publik, kaasup tingkat kasuksésan, biaya produksi, jeung analisis résiko. Ku cara kitu, akuntabilitas nu jelas bakal ngajadikeun program ieu leuwih ti saukur slogan “inovasi”, sarta jadi modél replikasi nu dipercaya pikeun komunitas basisir di sakuliah Indonesia.