Wakil Menteri PPPA Ngalorakeun supaya layanan ka korban kekerasan teu ngan ukur ngurus kasus, tapi ngalih kana pamulihan anu nyata — Naha pamaréntah daérah geus siap?

Jakarta (ANTARA) – Wakil Menteri Pemberdayaan Perempuan jeung Perlindungan Anak (PPPA), Veronica Tan, negeskeun yén layanan pikeun wanoja jeung barudak nu jadi korban kekerasan teu cukup ngan ukur ngurus kasusna wungkul. Numutkeun anjeunna, fase pamulihan kudu jadi prioritas utama supaya korban bisa balik jadi jalma nu mandiri jeung produktif.

“Urang teu meunang eureun sanggeus ngurus kasusna. Sanggeus prosés pendampingan, korban kudu bisa ngarebut deui kakuatanana jeung boga harepan nu leuwih cerah,” ceuk Veronica Tan dina konferensi pers di Jakarta, Minggu (12 Juli 2026). Pernyataan éta disampeurkeun waktu Wamen PPPA nganjang ka Unit Pelaksana Teknis Daerah (UPTD) Perlindungan Perempuan jeung Anak Propinsi Sulawesi Tengah, dimana anjeunna nalungtik palaksanaan layanan sarta ngadengekeun tantangan dina prosés pamulihan korban.

Tan nandeskeun yén periode 14 poé kahiji dina penanganan kudu dimangpaatkeun sacara optimal pikeun nyusun léngkah‑léngkah pamulihan nu nyocogkeun kana kabutuhan husus korban. Sanggeus fase awal éta, korban kudu dipacu pikeun ngawangun kapercayaan diri, kamampuhan, jeung kasempetan pagawean nu bisa muka jalan ka kamandirian.

Pikeun ngawujudkeun agenda éta, Tan ngajak pamaréntah daerah nguatkeun kolaborasi lintas séktor. Anjeunna nyorot pentingna peran Dinas Sosial, Dinas Kaséhatan, Dinas Pendidikan, sarta dinas anu ngurus ketenagakerjaan jeung pemberdayaan masarakat. “Kolaborasi antarlembaga pamaréntah daerah dipiharep bisa muka aksés korban kana layanan kaséhatan, pendidikan, palatihan kamampuhan, pemberdayaan ékonomi, jeung pendampingan sosial nu terus‑terusan,” tegesna.

Sanajan kitu, di balik retorika nu ngagugah, muncul patarosan kritis: naha struktur birokrasi jeung alokasi anggaran di tingkat daerah bener‑bener siap nampung tuntutan layanan terintegrasi ieu? Sababaraha laporan lokal nunjukkeun yén koordinasi antarlembaga masih kaganggu ku béda prosedur, kurangna data pusat, jeung kawatesan sumber daya manusa nu terlatih.

Veronica Tan nutup kunjunganana kalayan harepan yén sinergi lintas séktor bakal jadi standar operasional anyar, lain ngan ukur slogan politik. “Ku kituna, korban moal ngan saukur pulih tina trauma, tapi ogé boga bekel pikeun hirup mandiri,” pungkasna.

Analisis Pakar

Sakumaha wartawan investigasi nu geus nalungtik dinamika kawijakan perlindungan barudak jeung wanoja salila leuwih ti sapuluh taun, abdi ningali dua hal nu paling krusial dina palaksanaan agenda ieu. Kahiji, ketersediaan data terintegrasi jadi batu halangan utama. Tanpa basis data nu ngahijikeun layanan kaséhatan, pendidikan, jeung sosial, koordinasi bakal wates ku tukeur dokumén nu lambat jeung teu responsif. Kadua, pendanaan nu lestari kudu dijamin ku alokasi anggaran husus nu teu bisa dipotong ku prioritas séjén di tingkat daerah.

Pangalaman lapangan némbongkeun yén loba program pamulihan nu eureun di fase awal alatan kurangna monitoring jeung evaluasi nu objektif. Pamaréntah pusat kudu netepkeun standar KPI (Key Performance Indicator) nu jelas, sarta ngawas pelaksanaanna ngaliwatan audit mandiri. Tanpa mékanisme akuntabilitas nu kuat, jangji‑janjina pamulihan bakal tetep jadi wacana kosong.

Saterusna, kolaborasi lintas séktor kudu dibarengan ku platform digital terpadu nu ngamungkinkeun tukeur informasi sacara real‑time. Modél nu geus suksés di sababaraha nagara maju, saperti sistem case management berbasis cloud, bisa diadaptasi ku memperhatoskeun konteks lokal jeung kaamanan data. Investasi kana téknologi ieu teu ngan ukur ningkatkeun efisiensi, tapi ogé ngurangan risiko duplikasi layanan nu ngabebani anggaran.

Ahirna, abdi ngingetan yén kawijakan top‑down tanpa ngalibetkeun komunitas korban sacara aktif rawan nyieun teu cocog antara layanan nu ditawarkeun jeung kabutuhan nyata di lapangan. Partisipasi korban dina rarancang program, misalna ngaliwatan forum survivor, kudu jadi unsur wajib dina unggal tahapan pamulihan. Ku cara kitu, urang bisa mastikeun yén pamulihan lain ngan ukur jargon, tapi transformasi nyata nu mulangkeun martabat jeung kamandirian pikeun wanoja jeung barudak nu jadi korban kekerasan.