Sinergi atawa Ngan Seremonial? Ngabongkar Taktik PNM Pikeun Ngaronjatkeun Produktivitas Ngaliwatan PORSENI 2026

JAKARTA – Dina jaman target bisnis nu beuki agresif jeung dinamika pasar kerja nu nuntut adaptasi gancang, PT Permodalan Nasional Madani (Persero) milih léngkah nu béda ti biasana. Tinimbang ngan saukur ngudag KPI (Key Performance Indicator) dina kertas, PNM ngawanohkeun Pekan Olahraga jeung Seni (PORSENI) 2026 kalayan téma “Sinergi dina Prestasi, Ngawangun Bareng PNM”.

Acara ieu lain ngan saukur turnamén olahraga biasa. Ku ngalibetkeun 3.012 pagawé nu sumebar di genep kota gedé—Jakarta, Medan, Surabaya, Makassar, Yogyakarta, jeung Bandung—PNM hayang ngahijikeun 58 cabang jeung anak perusahaan dina hiji sumanget “One PNM”. Léngkah ieu dipandang minangka usaha pikeun ngaleungitkeun wates birokrasi jeung ego sektoral nu mindeng ngahalangan produktivitas di lembaga kauangan gedé.

Diréktur Utama PNM, Kindaris, negeskeun yén PORSENI téh wujud budaya kerja nu rék dipelak ku pausahaan. Numutkeun anjeunna, nilai sportivitas, integritas, jeung rasa hormat kana prosés nu katempo di lapangan pertandingan kudu dibawa deui ka méja kerja, hususna nalika ngalayanan jutaan wirausaha awéwé ultra‑mikro nu jadi sasaran pemberdayaan PNM.

“Pikeun abdi, PORSENI lain ngan saukur agenda taunan. Ieu mangrupa rohangan pikeun ngariksa nilai‑nilai kuat PNM. Kameunangan sajati lain ngeunaan saha nu juara, tapi kumaha sportivitas jeung integritas éta diwujudkeun,” ceuk Kindaris dina pernyataanana.

Ti sisi strategi, PNM rék ngaganti paradigma yén produktivitas ngan asalna tina tekanan target. Ku nyiptakeun ékosistem kerja nu leuwih séhat jeung bagja, pausahaan ngarepkeun loyalitas jeung kualitas layanan ka masarakat bakal ningkat sacara organik, nu ahirna bakal mangaruhan kinerja finansial jeung sosial pausahaan.

Analisis Redaksi: Budi Santoso

Sakumaha wartawan nu geus lila ngawas tingkah laku korporasi BUMN, abdi ningali léngkah PNM ieu minangka hiji “perjudian budaya” nu matak pikabitaeun, tapi ogé ngandung tantangan gedé. Di hiji sisi, pendekatan human‑centric ngaliwatan olahraga jeung seni téh pinter pikeun ngurangan burnout pagawé di tengah beban kerja pemberdayaan ultra‑mikro nu beurat. Tapi, urang kudu kritis: naha euforia PORSENI ieu bakal tetep sanggeus peluit ahir pertandingan dibunyikeun, atawa ngan saukur “obat penenang” samentawis pikeun pagawé nu keur diperes target?

Aya résiko gedé lamun pausahaan nyoba nyamakan “sportivitas di lapangan” jeung “integritas di kantor”. Dina widang investigasi, abdi sering manggihan yén budaya pausahaan nu katingali harmonis di luar mindeng nyumputkeun friksi internal nu jero. Lamun PORSENI ngan jadi seremoni taunan tanpa diiringi ku reformasi manajemén nu nyata—saperti perbaikan sistem remunerasi atawa transparansi jalur karir—maka jargon “One PNM” bakal jadi slogan kosong hungkul dina spanduk acara.

Leuwih jauh, abdi nitenan skala penyelenggaraan nu ngalibetkeun rébuan jalma di genep kota. Ti sisi finansial, ieu mangrupa investasi nu teu leutik. Patarosanana, kumaha PNM ngukur Return on Investment (ROI) tina kagiatan ieu kana ningkatna produktivitas nasabah ultra‑mikro? Lamun PNM bisa ngabuktikeun yén kabagjaan pagawé boga korelasi linier jeung nurunna angka kredit macet (NPL) atawa ningkatna kualitas pemberdayaan awéwé, éta bakal jadi benchmark anyar pikeun BUMN séjén dina ngatur sumber daya manusa.

Ramalan abdi, PNM keur ngawangun “benteng psikologis” pikeun pagawéna supaya leuwih tangguh ngadépan volatilitas ékonomi. Tapi, abdi nyarankeun ka manajemen supaya teu kabeungkeut ku romantisme kompetisi. Sinergi nu sajati teu dibangun di lapangan futsal atawa panggung seni wungkul, tapi dina kumaha nilai sportivitas éta ditranslate kana kebijakan operasional nu adil jeung teu diskriminatif di sakabéh cabang. Tanpa éta, PORSENI ngan saukur rekreasi nu dibungkus jadi produktivitas.