Kuningan: Alokasikeun 22.588 Hektar Lahan Pangan Berkelanjutan – Janji atanapi Ngan Retorika?

Kuningan (ANTARA) – Pamaréntah Kabupaten Kuningan, Jawa Barat, nembongkeun alokasi Lahan Pertanian Pangan Berkelanjutan (LP2B) nu ngaleuwihan 22.588 hektar dina Rancangan Peraturan Daerah (Raperda) Rencana Tata Ruang Wilayah (RTRW) 2026‑2046. Angka ieu sarua jeung 87,13% tina total lahan baku sawah di kabupatén nu ukuranana sakitar 119.000 hektar.

Bupati Kuningan, Dian Rachmat Yanuar, negeskeun yén kabijakan ieu mangrupa bagian tina usaha pikeun ngimbangan pertumbuhan ékonomi, kabagjaan masarakat, jeung pelestarian sumber daya alam. "Kami usaha pikeun ngimbangan kabutuhan investasi, ningkatkeun kabagjaan masarakat, sarta ngajaga sumber daya alam salaku modal utama pembangunan Kabupaten Kuningan," saur anjeunna dina konferensi pers di Kuningan, Minggu kamari.

Rapat koordinasi lintas sektor nu diayakeun ku Direktorat Jenderal Tata Ruang Kementerian ATR/BPN jadi panggung kahiji pikeun ngabahas pamundut Persetujuan Substansi RTRW. Numutkeun Dian, dokumén ieu dirarancang pikeun nyocogkeun dinamika pembangunan, ngakomodasi kabijakan nasional, sarta muka kasempetan investasi nu tetep ngémutan daya dukung lingkungan.

Kuningan, nu mayoritas wilayahna mangrupa gunung jeung lereng Gunung Ciremai, jadi kawasan konservasi jeung penyangga ékologis di Jawa Barat. Ku kituna, pamaréntah daerah nekenkeun perlindungan kawasan lindung, daerah resapan cai, sarta kontrol alih fungsi lahan pertanian produktif dina RTRW 2026‑2046.

Salain LP2B, rencana tata ruang ogé nargetkeun ngembangkeun sektor unggulan saperti pertanian, hortikultura, ekowisata, pangelolaan sumber daya cai, jeung industri ramah lingkungan. Tapi, pertanyaan kritis muncul: naha alokasi lahan seluas 22.588 hektar ieu bakal bener-bener dijaga tina tekanan investasi, atawa ngan saukur catetan formal nu gampang diabaikan nalika kapentingan ékonomi nguat?

Analisis Pakar

Salaku jurnalis investigasi nu geus ngulik dinamika tata ruang di sababaraha daerah, abdi ningali dua hal utama nu kudu diwaspada. Kahiji, konsistensi antara kabijakan nu ditulis jeung implementasina di lapangan. Di loba wilayah Indonesia, rencana tata ruang nu katingalina ambisius sering kali dirobah ku proyék infrastruktur atawa tambang nu “dianggap” leuwih nguntungkeun jangka pondok. Tanpa mékanisme pangawasan nu kuat, alokasi LP2B 22.588 hektar boga risiko jadi ngan saukur angka di luhur kertas.

Kedua, keterlibatan masarakat lokal dina prosés perencanaan. Pamaréntah Kabupaten Kuningan nyebatkeun yén RTRW bakal jadi pedoman salila 20 taun, tapi teu aya indikasi jelas ngeunaan partisipasi petani, komunitas adat, atawa LSM lingkungan dina nyusun atawa ngawas kabijakan éta. Tanpa sora maranéhna, kabijakan ieu bisa ngantepkeun realitas lapangan, saperti fragmentasi lahan, hak milik nu teu jelas, jeung tekanan pasar nu ngadorong alih fungsi lahan pertanian jadi lahan perumahan atawa industri.

Lamun dipandang tina perspektif ketahanan pangan, alokasi LP2B nu luhur memang katingalina ngajanjikeun. Tapi, ketahanan pangan teu ngan ukur gumantung kana kuantitas lahan, tapi ogé kana kualitas taneuh, aksés pasar, jeung dukungan kabijakan agrikultur nu lestari. Pamaréntah daerah kudu mastikeun yén lahan nu dikategorikeun salaku LP2B teu ngan saukur dilindungi sacara administratif, tapi ogé diperlengkepan ku program penyuluhan, insentif pikeun petani, sarta infrastruktur irigasi nu memadai.

Ka hareup, abdi ngaramal yén tekanan investasi, utamana ti sektor pariwisata ekowisata jeung industri ringan, bakal nguji keteguhan komitmen Kuningan kana LP2B. Lamun pamaréntah teu nyiapkeun mékanisme penegakan hukum nu tegas jeung transparan, urang bisa nyaksian degradasi lahan pertanian nu kudu jadi tulang punggung ketahanan pangan daerah. Ku kituna, pamantauan mandiri ku lembaga swadaya masyarakat, akademisi, jeung média jadi krusial pikeun mastikeun yén janji LP2B teu jadi slogan politik wungkul.