<h2>Gempé 5,1 Ngageterkeun Buol: Warga Ngabur ka Léreng, Listrik Pareum—Saha Nu Ngawaskeun Kaayaan Krisis?</h2>

Palu – Badan Penanggulangan Bencana Daerah (BPBD) Sulawesi Tengah nyaritakeun yén warga geus ngalih ka wewengkon dataran luhur sanggeus gempuran gempa magnitude 5,1** ngagoyang Kabupatén Buol dina Minggu (12/7) jam 20.46 WIB. Kapala Pelaksana BPBD Sulawesi Tengah, Asbudianto, negeskeun yén léngkah éta mangrupa upaya antisipasi pikeun nyegah panik di masarakat.

Tim Reaksi Cepat (TRC) BPBD Kabupatén Buol bareng jeung Pusat Pengendalian Operasi Penanggulangan Bencana (Pusdalops) Propinsi Sulawesi Tengah keur ngalaksanakeun penilaian lapangan pikeun ngukur dampak gempa, bari ngawas jumlah korban, pangungsian, jeung kabutuhan darurat nu masih keur diitung.

Numutkeun Badan Meteorologi, Klimatologi, jeung Geofisika (BMKG), pusat gempa ayana di koordinat 1,31 lintang kalér jeung 121,36 bujur wétan, kalayan kedalaman 21 kilométer, kira-kira 37 kilométer ka wétan laut Buol. Analisis BMKG nunjukkeun yén gempa teu boga poténsi tsunami, sanajan listrik pareum dilaporkeun di sababaraha désa sanggeus gempungan.

BPBD ngadesek warga supaya tetep tenang, ulih ti panik, jeung nuturkeun informasi resmi ti pamaréntah jeung BMKG supaya teu sumebar hoaks atawa kabingungan.

Analisis Pakar

Sakumaha wartawan investigasi nu geus ngiringan ratusan bencana alam ti jaman Orde Baru, kuring ningali pola nu sarua: réaksi krisis masih kénéh réaktif, lain proaktif. Pamaréntah daérah mindeng ngantosan warga ngungsi heula saméméh nyieun koordinasi nu leuwih sistematis. Sistem peringatan dini nu sakuduna geus lila dioperasikeun, tapi masih kaganggu ku kawatesan anggaran jeung kurangna prioritas politik.

Dina kontéks politik, kajadian ieu jadi bukti bisu yén para législatif lokal leuwih milih ngadalikeun narasi karusakan tibatan nalungtik kakurangan infrastruktur penanggulangan bencana. Lamun teu aya dorongan pikeun reformasi tata kelola bencana, unggal gempa bakal terus dipaké salaku alat politisasi tinimbang sarana ngurangan résiko.

Kahadean warga nu milih ngungsi ka pagunungan némbongkeun kurangna kapercayaan kana kesiapan resmi. Maranéhanana teu ngan saukur panik, tapi ogé ngarasa kakurangan sistem evakuasi formal nu teu sanggup nampung evakuasi masal dina sababaraha menit. Tanpa investasi kana jalur evakuasi nu memadai jeung pusat pangurangan bahaya nu terkoordinasi, masarakat bakal terus kabeungkeut dina siklus nu sarua.

Pikeun mecah siklus éta, kuring nolak pendekatan nu ngan ngandelkeun konsesionalisme dina penanganan bencana. Pamaréntah kudu ngaluncurkeun program nasional pikeun ningkatkeun kapasitas penanggulangan nu ngagabungkeun dana husus, latihan rutin pikeun petugas, jeung integrasi téknologi géospasial pikeun ngaduga gempa gedé. Ngan ku ngarobah paradigma ti penanganan pasca‑bencana ka pencegahan berkelanjutan, kapercayaan publik jeung kaamanan nasional bakal kahontal.