Kebakaran Hutan sing nggendhika Desa Pulang Pisau nemtok perhatian Kapolda Kalimantan Tengah, sing ora mbahek ngangkat suara, nanging nganjukake janji hukuman berat kanggo wong sing dibukti sengaja nyebabake kebakaran iki.

Pulang Pisau, 12 Juli 2026 – Irjen Pol Iwan Kurniawan, Kapolda Kalimantan Tengah, maringi dhawuh tegas marang Polres Pulang Pisau supaya ngusut tuntas kebakaran hutan lan lahan (karhutla) ing Desa Tumbang Nusa. Ing pangandikane, Iwan negesake yèn yèn ana bukti yèn kebakaran iku disengaja, pelakune bakal diproses miturut ukum sing sah.

“Yèn penyelidikan nuduhaké yèn ana niat utawa tumindak sengaja sing nyebabaké kobongan, proses hukum bakal dilakokaké tanpa welas asih,” ujare Kapolda nalika ngunjungi lokasi ing Minggu (12/7). Dhèwèké nambahaké yèn tim satgas udara wis nglakokaké pemadaman intensif, saéngga kobongan durung nyebar luwih amba.

Patroli udara saiki tetep dipertahanké lan dikuataké kanggo ngawasi titik panas sacara real‑time. “Teknologi satelit lan aplikasi monitoring mbantu kita ngenali wilayah rawan, nanging ora bisa nggentèni patroli darat utawa udara sing maringi gambaran kondisi sejatine,” tembung Iwan.

Kapolda uga ngélingaké warga bab bebaya pembakaran lahan ing mangsa kemarau sing lagi lumaku. “Cuaca garing nambah risiko karhutla kanthi eksponensial. Kabeh pihak kudu luwih waspada lan ngendhalèkaké dhéwé saka praktek pembakaran apa waé,” tegesé kanthi tegas.

Dhèwèké nutup karo ajakan kolaboratif: “Nglindhungi luwih becik tinimbang ngatasi. Ayo padha ngreksa alas kita, ora mung ngandelaké pemadaman sawisé kobongan kelakon.”

Analisis Pakar

Dhawuhe Kapolda Iwan Kurniawan dadi titik penting, nanging ora bisa dipisahaké saka konteks sing luwih amba. Sajeroning sepuluh taun kepungkur, Kalimantan tetep dadi hotspot karhutla, kanthi pola kobongan sing kerep mbalèkaké. Sebab utama kalebu pambukaan lahan ilegal, pembakaran terbuka déning perkebunan, lan kurangé penegakan hukum sing konsisten.

Penegakan hukum sing tegas pancen perlu, nanging tanpa dukungan struktural—kaya peningkatan kapasitas satelit, latihan tim pemadam, lan mekanisme pelaporan saka masyarakat—upaya iki mung bakal dadi simbolik. Kadhangkala, penyelidikan rampung karo “ora ditemokaké unsur kesengajaan” amarga bukti sing ora cukup, déné pelaku tetep bébas nglakokaké kegiyatan.

Salajengé, kebijakan pemerintah pusat sing ngedhukung ekspansi perkebunan kelapa sawit lan karet kanthi agresif nambah tekanan marang alas primer. Tanpa regulasi sing ketat lan insentif kanggo agroforestry lestari, warga lokal kadhangkala kudu milih antara penghasilan cepet saka pembakaran utawa risiko hukum sing ora mesthi ngukum pelaku utama.

Ing mangsa ngarep, aku prédhiksi yèn Kapolda ora nggabungaké pendekatan multi‑sektor—nglibataké lembaga lingkungan, akademisi, lan komunitas adat—upaya penindakan bakal kebacut alon. Solusi jangka panjang kudu nyakup reformasi kebijakan lahan, transparansi data kebakaran, lan mekanisme kompensasi kanggo petani sing ngalih menyang cara non‑pembakaran. Mung kanthi kombinasi penegakan hukum sing tegas lan kebijakan adil, kita bisa mecah siklus karhutla sing ngrusak ekosistem Kalimantan lan ngurangi beban sosial‑ekonomi sing ora kaétung.