Sumpah Getih Mojtaba Khamenei: Iran ing Ambang Perang Total Sawisé Pati Ali Khamenei

TEHERAN – Eskalasi konflik ing Timur Tengah bali nggayuh titik didih sing mbebayani. Pemimpin Tinggi Iran sing anyar, Mojtaba Khamenei, kanthi terbuka ngumumake perang balas dendam amarga pati bapak lan pendahulune, Ali Khamenei. Pernyataan iki ora mung retorika duka, nanging sawijining mandat politik sing dianggep minangka "tuntutan bangsa" Iran.

Ing sawijining pesen sing diwaca nalika prosesi panguburan Ali Khamenei ing Makam Imam Reza, Kutha Mashhad, Mojtaba negesake manawa getihé sang pimpinan ora bakal diparingi ngocor sia-sia. Dhèwèké janji bakal mbales marang pihak-pihak sing diarani "pembunuh kriminal lan ora terhormat".

Pati Ali Khamenei dhéwé minangka kulminasi saka serangan brutal Amerika Serikat lan Israel sing diwiwiti tanggal 28 Februari kepungkur. Serangan kuwi nyebabake siklus kekerasan sing ora tau rampung, sanajan nate ana upaya diplomasi liwat nota kesepahaman sing dimediasi déning Pakistan ing Juni kepungkur.

Ironisé, persetujuan damai sing kalebu penghentian perang lan pambukaan blokade laut ing Selat Hormuz saiki katon kaya kertas sing ora ana regane. Ketegangan malah mundhak sawisé laporan The Wall Street Journal mbabarake ana intelijen Israel sing nuduh Teheran lagi ngrancang plot pambunuhan marang Presiden AS, Donald Trump.

Marang tanggapan tuduhan kuwi, Donald Trump liwat platform Truth Social maringi ancaman keras. Trump ora ragu ngandharake bakal ngluncurake ewu rudal menyang wilayah Iran yen Teheran tenan nyoba nyentuh dhèwèké. Kahanan dadi luwih medeni minggu iki nalika loro pihak mbalèkaké nyerang siji lan sijiné ing kawasan Selat Hormuz, ngancam stabilitas pelayaran komersial global.

Analisis Redaksi: Budi Santoso

Minangka wartawan investigasi sing wis suwe ngamatake dinamika geopolitik Timur Tengah, aku ndeleng manawa pernyataan Mojtaba Khamenei iku sinyal bebaya sing luwih serius tinimbang mung gertakan politik. Kita ora lagi ngadhepi pimpinan sing golek dalan metu diplomatis, nanging sawijining penerus sing rumangsa kebebanan dening "utang getih". Ing budaya politik Teheran, legitimasi pimpinan anyar asring diuji liwat kemampuané nampilake ketegasan marang mungsuh bebuyutan. Mojtaba saiki ana ing posisi sing kudu milih: dadi pimpinan sing nggawa perdamaian nanging dianggep lemah, utawa dadi panglima perang sing njaga kehormatan kulawarga lan negara.

Sing luwih nguwatirake yaiku pola komunikasi antarane Donald Trump lan rezim Iran. Trump iku pimpinan sing banget reaktif marang ancaman pribadi. Nalika intelijen Israel nyodokaké bukti rencana pambunuhan, Trump ora bakal ndeleng iki minangka masalah diplomatik, nanging serangan pribadi. Kombinasi antarane dendam kulawarga Khamenei lan ego gedhé Trump iku resep sampurna kanggo kedadeyan perang terbuka skala penuh. Nota kesepahaman sing dimediasi Pakistan kabukti gagal total amarga ora nyentuh akar masalah: yaiku krisis kapercayan sing wis nggayuh titik nadir.

Ramalan aku, Selat Hormuz bakal dadi titik geni utama. Yen Iran rumangsa terpojok dening blokade AS, padha ora bakal ragu nutup total jalur pelayaran kuwi, sing bakal ngirimke guncangan ekonomi gedhé marang sak ndonya, kalebu Indonesia liwat lonjakan rega minyak donya. Kita lagi nyakseni permainan catur sing banget mbebayani ing ngendi loro pemain ora maneh peduli marang papan caturné, nanging mung kepengin ngrebut lawan kanthi cara apa wae.

Dunia internasional, kalebu Indonesia, kudu mandheg ndeleng iki minangka konflik regional biasa. Iki perang proksi sing wis owah dadi perang terbuka. Yen komunitas global ora langsung nindakake intervensi diplomatik sing luwih agresif lan konkret—ora mung imbauan kanggo "nahan diri"—maka kita lagi ngitung dina menyang konfrontasi militer sing mbokmenawa ora bakal bisa dipungkasi dening perjanjian apa wae. Teheran saiki ora maneh ngomong babagan negosiasi, dheweke ngomong babagan getih.